Mehtap düşer dağların zirvesine,
Yorgun ruhumun gölgesine.
Kalbimde bir ağıt, yankısı siteme,
Gel ey gönül, dinlensin dizesinde.
Ayak izleri düşer toprağa ağırlıkla,
Yorgun adımların çizgisi yalnızlıkla.
Gökyüzü susar, yıldızlar dolar bakışıma,
Hüzünle dolup taşar, yorgun bir şairim.
Gönlümde fırtınalar, dalgalar vurur kıyıya,
Yorgun bir gemi gibi sallanır duvarları.
Solgun gülüşler, eski anılar süsler,
Yorgunluğun şarkısı çalar, dillerde yara.
Beyaz bir sahife, yorgun kalemimle dolu,
Köşesinde beklerim çözülü.
Yorgun bir hüzün, yılların tortusu,
İçinde kaybolur, gözyaşı süzülü.
©wvictoriaw
W