Beni sorma yorgunluğun kelimesini harf harf yudumluyorum
Ruhum mahkum elbisesini giymiş
Bedenim kederle acıyla parçalanmış
Çorak toprak misali yarıklar oluşmuş tenimde
Gençliğim mazide bana hasreti hatırlatır
Oysa ufuktaki güneş ışıkları misali son çırpınışlarımı tüketiyorum
Sekarat halinde ölüme direniyorum mecali tükenmiş garip bir beşeri varlığım
Oysa hayata hayaller tohumu ekecektim
Tohumu sulayacaktım bahçıvan misali
Şimdi şiirlerimde aylak hüzün
Hikayelerimde kederli kahramanım ağlıyor
Radyoda çalan hüzünlü şarkılara eşlik ediyor gözlerim İsyanım serseri toza toprağa bulanmış
Kir ve pas içinde
©cihannisa
C