Yoruldum be Çocuk…
Bir kelebeğin kanat çırpmaktan yorulması gibi zordu…
Belki de imkânsız gibiydi… Ama yoruldum
İnsanlara kendimi anlatmaktan… Umut etmekten… Hayal kurmaktan…
Hiç gelmeyecek olanları bulup… Onları beklemekten…
Her şehirde kendime bir durak dikmekten yoruldum…
Geçsin diye yok saydığım yaralarımın, beni yok saymasından
Avuçlarımda yılkı sevdalar avutmaktan…
Ve hiç Kimseye
Yâda Hiçbir yere ait olamamaktan yoruldum…
İmkânsız gibiydi… Güneşin doğmaktan yorulması gibiydi…
Düştükçe kalkmak, kalktıkça düşmek demekti…
Her gece Bir yürekte Ölüp, Her sabah yeniden dirilmek gibiydi…
Çok Güçlü Sanmışım, Yenilmez sanmışım kendimi…
Ama gücüm kalmadı… Yoruldum be çocuk…
Şimdi…
Uzansam Karanlığın ortasında kalmış düşlerimin sıcaklığıyla
Alsam Güzel günlerimi Koynuma…
Taçlandırsam yalnızlığımı….
Ölsem…. Geçer mi Bu yorgunluk
Geçer mi… Çocuk...
M