Biraz hayatın cilvesilden biraz da kaderin...
Yaprak döküyor her bir yanımız ve biz hala direnmeye çalışırken belimize kamçı vuran acımasız hayat bir kez daha yenilmeyi öğretiyor bizlere.
Sorarım ne zaman yeneceğiz bu bitmişliği, yorgunluğu, boşvermişliği...
Haa bir de nenemin şu sözü vardı "karnımıza daş bağlardık açlıktan, yokluktan" şimdi daha iyi anlıyorum hayatın neden acımasız davrandığını; önce veriyor istediklerini ve biz sanıyoruz ki onlara hep sahip olacağız ama hayat bi anda aliveriyor o sıkı sıkı tutunduklarini ve geriye tutunacak tek dal dikenli bir gül dalı kalıyor.
Ya o dalı tutmayacağız ve tükenip yok olacağız ya da o dalın canımızı yakacağını bile bile tutup sanki daha önceden hiç canımız yanmamışçasina canımızın yanmasına kaldığımız yerden devam edeceğiz hayatın derdi de buymuş meğer...
"Önce sevindirip güldürüyor sonra bir taş bağlatıp süründürüyor."
T