sokak ortasında titrek kollarımı
İlistirdigim montun içinde,
ritimleri bozuk kalbimin acısının desibeli yükselince
kıvrılmak istedim mermerin üstüne eve gittiğim gibi.
O sokak bitene kadar
ve bütün birbirine karışan korna seslerinin
olabildiğine kafa sesimi bastırması ile
Yaşamanın ne denli anlaşılmaz ve bencilce olduğunu gördüm.
Beş dakikalık ateşli tartışma
Ve sonucunda gelen haklılığımın ya eksik anlatılması
Ya da hiç anlaşılmaması
Haklı çıksam da artık bir manasının kalmadığını göstermişti.
Saçlarına dokunup yanağına bir öpücük kondurdum sadece.
Oysa kış daha gelmemişti
Ama her yerim buz kesilmeye başlamıştı.
Daha tam manasıyla ağlamamın
güçsüzlüğe yorumlanmayacağını
hissettirecek kimseyle oturup konusmamıştım.
Sadece yüz hatlarım ağlamaya biraz yakın olurdu
Ve susar ya da gülerdim.
Ama daha tam ağlamamıştım,
kışta gelmemişti.
Ben o donuk kalbin içinde biriken
Bencesi cümleler ile avutuyordum kendimi.
©sefasefa
S