Bi kurşun saplanır önce
Yaşayamam sanırsın
Ama yaşarsın yüreciğim
İliklerine kadar acıyı hissederek hemde
Sonra zaman geçer
Kurşunun açtığı yara kapanıldı sanılır
Ama en kuytu aynaların karşısında
Yaran ilk günkü gibi açılır
Bu bir dönence haline gelir sonra
Sürekli hep aynı şeyler tekrarlanır
Bir tarafın çekip gitmek isterken hep
Yüreğin koparılmaz zincirlerle ona bağlanmıştır
Gitmek sadece sözde kalır
Yıkılıp viran olmak ise kaderin
Belkide yıkılıp viran olmaktır dermanın
Bilmezmisin güneş hep bu havalarda çıkagelir...
Ahmet ARK
A