Yine bir kadını ağlatmışlar,
Yüreğini pare pare dağlamışlar.
Kim bilir hangi dertten, hangi kederden,
Akıttı gözyaşları damladan sel sel.
Belki bir aşk acısıydı onu derinden yıpratan,
Belki bir ihanet, belki bir ayrılık yüreğini yakan .
Belki de hayattaki zorluklardan yorulmuştu o an,
Belki de umudunu kaybetmişti.
Yalnızdı çaresizdi, belki kadın
Kimse yoktu elini tutan, onu seven.
Yüreği parçalanmıştı bin parçaya
Tarifi imkansız acısı dayanılmazdı.
Ama pes etmedi kadın, savaşmaya devam etti,
Hayata tutunmaya, yaşamaya çalıştı.
Bir gün acılarının dineceğine,
Mutluluğun yeniden geleceğine inandı.
Ve o gün geldi, güneş doğdu yeniden,
Yüreğine ışık vurdu, aydınlattı her köşesini.
Acılar silindi gitti, yerini mutluluk aldı,
Kadın yeniden doğdu, küllerinden yükseldi.
©ilk-bahar
I