Yüreğimde acılar, her biri bir iz,
Her hatıra bir yara, her kelime bir sızı,
Sessizce büyüyen, kanayan derin yaralar,
Her nefeste hissedilen, hiç dinmeyen bir ağrı.
Geçmişin gölgesinde saklı kalmış anılar,
Bir türlü unutulmayan, içime kazınmış yaralar,
Gece olur, karanlık çökerken,
Yine gelir, o acılar sessizce,
Bir fırtına gibi yıkar içimi.
Bir zamanlar gülen gözlerim, şimdi yaşlı,
Bir zamanlar umut dolu yüreğim, şimdi ağır,
Her adımda taşıdığım, her gece ağladığım,
Bu acılar, içimde büyüyen bir yangın gibi.
Kim bilir ne zaman başladı bu acılar,
Belki bir kayıpla, belki bir ihanetle,
Ama şimdi içimde bir deniz gibi dalgalanıyor,
Bir türlü dinmeyen, her gün yeniden doğan.
Geceleri yorgan altında saklanırken,
Bir damla gözyaşı düşer yastığıma,
Her damla bir hikaye, her hikaye bir yara,
Yüreğimde saklı, kimseye göstermediğim.
Gün doğar, ama içimdeki karanlık hiç gitmez,
Bir ağırlık gibi çöker her sabah,
Bir umut ararım, ama her köşede yine o acılar,
Bir an olsun dinmeyen, bir an olsun gitmeyen.
Yüreğimde acılar, bir kor gibi yanan,
Bir fırtına gibi savuran, bir dalga gibi vuran,
Her adımda hissettiğim, her nefeste duyduğum,
Bu acılar, içimde bir kök salmış gibi.
Belki bir gün diner, belki bir gün hafifler,
Ama bugün, bu an, yüreğimde ağır,
Taşıdığım bu yük, bir dağ gibi üzerimde,
Yüreğimde acılar, hiç dinmeyen,
Sessizce içimde büyüyen.
©hasanbey.
H