Gecelerden ödünç aldım
Karanlıkla yandım kaldım
Bir gülüşte umut buldum
Sustu, içim yine dardı
Kırık aynayım ben şimdi
Yansımaz ne gül ne kendi
Bir bakışla çöktü dindi
İçimdeki bahar vardı
Sevgi sandım, yanılmaktı
Dua değil, kan atmaktı
Sönmeyen bir ağıt, aktı
Her gözyaşı yangın sardı
Ne yâr bildi ne de dostum
Kendim oldum en büyük son
Kalbim dedi: "Artık yastım"
Yolum duman, ömrüm kârdı
Yıkıldım da kimse bilmez
Acı çeker, dilim gülmez
Bir kalp var ki hâlâ sevmez
Sabır sabır, hep azardı
Bir isme bağlandı ömrüm
Kör düğümle doldu her gün
Onu sevdim ben her yönün
O bilmezdi, yürek yordu
Bir ses duysam ondan gelsin
Bir gülüşle sabah gelsin
Kapanmış kapılar delsin
Bir bakışı bana vursun
Çektiğim bu dert yeter mi,
Yürek hâlâ ondan dermi?
Aşkın koru sönmez yer mi,
Adı Aslani yazıldı.
©aslani
M