Yıkık bir duvar ve göz gözü görmez bir sis dumanı
Ay gecenin üşüyen o incecik yüreğimde ki çocuk
Yorgun bir savaşçıyım acılara göğüsü mü germiş
Ve titreyen direkler el tetikte gözüm namlu da
Ya ben öleceğim ve benden sonra kalan kalacak
bir ölür bin doğar
iz bırakır tüm karanlıklar
acının yorgun tebessümü
namlu da iz bırakırken korkular
uyandırır ansızın gece ki
gözümde şafak söker gibi
ay gündüze ışık tutar
gündüz ise aydınlığa küsmüş gibi
yitip giden onca hayaller
hayalin gerisinde kalan düşler
maviliğini yitirmiş gibi
kilit vururken dilimde son sözler
yüreğim yorgun asi mert
gök bakır yer demirden sert
suskun bıçak ağzında
sıvışırken mutluluk acılar esaret
©chn
C