Anlatamam ki yüreğimin mezarlıklarını..
Kaç insan kaç ihanet gömdüm ben oraya...
Dost dedim..
Arkadaş dedim..
Sevgili dedim..
Aşk dedim ve sonra susmayı öğrendim..
Bazen sessiz çığlıklarıma tercüman oldu kalemim...
Ve boşvermeyi gülüp gecmeyi öğrendim..
Uçlarda bir sevgiyle ne bir daha aşk yaşadım.. Nede vazgeçemem dediğim bir dostum nede sevgilim oldu nede bir eşyam..
Orta karar yaşamayı öğrendim..
Kimselere karışmadan..
Rahatsız etmeden...
Mutluluklarımıda saklar oldum..
Kalbi hastaların o mutluluğu çalmaması için..
Ve biliyormusunuz aslında yalnızlık yolcularıyız hepimiz maskelerimiz düştüğünde..
Ama bunu da dert etmemeyi öğrenmek gerekir
Ve asıl o yalnızlıkta elimizi tutan rahmet eli tek gerçek dost ve o en büyük kalabalık aslinda anlayana..
Vel hasıl böyle insanlar hasta artık kötü olmak gibi zor yolu seçtiklerinden..
Ve sizde iyilik yolcusuysanız fazlada dert etmeyin sizle aynı ayakkabıyla aynı yollardan yürümeyenleri..
Bırakın geride kalsinlar onlar siz yol alırken..
Nevin Aktekin Gülfırat
©nevince
N