Beraber hayata söverken geceler içinde, birer kahve tat katardı sövdüğümüz düşe.
Söyle bana kim yapar bunu?
karanlıkta yönünü bulamazken kim söndürür yolunu aydınlatan mumu?
yine bir gece yıkılmış buldum onu, yanında yıllardır ayakta kalmasının sonucu yorgunluğu.
Her sükredişinde duyardım bir hesap sorduğunu.
anlardım hayata bir isyanı olduğunu, anlamsızlık içinde kaybolduğunu.
o gün yüreğime oturdu kalmadı yorgunluğu ve anlamıştım bir düşün son bulduğunu.
©jesse-sadm
J