Sustum bazen kendime kızdım
içim içimi yerken bütün dertler
bu nasıl dayanılmaz bir acıdır ki
ruhumu sarıyor ızdırap büyürken
zaman geçip gider kaynar arada
dünden bugüne bir ömür sürer
umudun yarınlara doğan güneşi
söndürmeyin geleceğin ışıklarını
bırakmayın karanlık gökyüzünü
gülüşlerin yerini hüzün almasın
umut düş vesaire kuşku sarınca
hayal kırıklığı olur ve gözyaşları
sanki yağmuru andırıyor'muş gibi
tebessüm etmek hayata can katar
gül veren toprakta yeşeren ümit
varsa yürek doysun kinden yana
bazen üzülürüm bazende sevinir
hayat yorar beni yalan yanlıştan
C