Bir dilden umut diye bir kelime döküldü,
Farkında bile değildi oysa ki,
Yüreği başlamıştı konuşmaya,
Nefsine hiç fırsat vermeden bir anda,
Dua oldu ikinci olarak dökülen dilden,
Ve avuçlarda bir ıslaklık oldu,
Gözyaşları bırakmadı duayla dostluğu,
Artık dile gelmişken susmadı yürek,
Huzur dedi yağmurda ıslanmanın diğer adı,
Sabretmek ise kalbin hayat suyu,
Kalbi susuz bırakmak olur muydu?
Dünyalık istekler yüreğin isteğine karşılık bulur muydu?
Yürek bu ey dost kendini sana anlatmasa ne bilsin mutluluğu,
Yürekten döküldü yine bir kelime daha,
Şükür dedi yüksek sesle bu defa,
O kelime çıkınca kalbin en derininden,
Dünya sadece bir misafirhane oldu,
Sadece bir duada olunca mutluluğu buldu...
Yürek bu saatten sonra susmazdı,
Biliyordu ve dökülüyordu dilinden duaları,
Ve tabi ki gözyaşları giderirken susuzluğu...
©yagmurum_
M