Boğazlar yırtılır, feryat figan,
Her ülkede yankılanır, boşuna bir haykırış.
Fayda vermeyen çığlıklar, umutsuzca savrulur,
Kısasta bir hayır varken, uygulayan yoktur aramızda.
Ebabiller anılır, adaletin sembolü olarak,
Yeryüzünde savaşçılar olmadan, onlar da gelmezler.
Neyimizi kaybettik de, bu kadar sefil düştük?
Naralar, korkular, yüreğimizi sarmış, titretiyor.
Serçe kadar hassas, titrek bir kalp taşıyoruz,
Dünyanın zevki, sefası, bizi esir almış.
Adalet arayışı içinde, yitip giden bir umut,
Yeryüzünde, hakkaniyetin peşinde, yorulmuş bedenler.
©hasanbey.
H