Rüzgarın nazı ile dalda titrerken, Bir yaprak kopar, yola düşer hoyratça. Savrulur oradan oraya, bilinmez bir meçhule, Yurtsuz bir göçmen gibi, kimsesiz ve mahzun.
Yuvasını geride bırakır, sevdiklerini özler, Gurbet ellerde yabancıdır, her yer ona soğuk gelir. Bir damla gözyaşı akar yaprak damarlarından, Hasret ve keder içini örer karanlık bir örtü gibi.
Ne bir dost bulur ne de bir sığınak, Rüzgarın insafına kalmış, savrulur durmadan. Belki bir gün bir dalga onu kıyıya taşır, Belki de sonsuza kadar kaybolur karanlığın içinde.
Yurtsuz bir yaprağın hikayesi bu, Hüzünlü ve yalnız, bir ömürlük hicran. Bize neyi hatırlatıyor dersiniz? Yuvanın değerini, sevginin sıcaklığını, Ve ailenin kıymetini...
©hasanbey.
H