Sır perdelerini aralıyorum
Yürüdükçe daralıyorum
Boş sokaklar dostum
Şimdi bir şeyler karalıyorum
Sokaklarda iken aklım şiirde
Yazıyorum kafamda birden bire
İnsanlık için yazıyorum
Mutlu olurum söylenirse dilden dile
İnsanlar sinirli, bağırıyor
Hakaretler havada uçuyor
Sakin kalıyorum kulağım onlarda
Dışım suskun ama içim susmuyor
Durmuyor hayatın tantanası
Her yerde bir ekmek kavgası
Yaşıyorum hep sevinci ve yası
Hayat hep trafik lambasındaki sarı
Bir orada bir burada ağır basıyor
Ruhum bedenimde kalıyor
Düşüncelerim yok oluyor
Şiir yaralarımı sarıyor
Korku en büyük korkum
Kalp ritimlerim hortum
Göz bebeklerim büyüyor
Geliyor belki sonum
Pisliğe batmaya ramak kaldı
Göğe bakmak nasıl bir tattı
Kaybettim ben o anları
Gözlerim anılarımı sattı
Ama hak veriyorum gözlerime
Hiçbir şey görmedi diye
Bakmıyordu aslında o
Dalıyordu ufuklara bile bile
Canlının ihtiyacıysa bir kap su
Nasıl bir ahenktir ki bu
Her yer dolu su ile
Ama insanlar içiyor mu
Boşa yaşıyoruz biz boşa
Gidiyoruz öteki tarafa koşa koşa
Hırs gözümüzü bürümüş
Haydi rahat gelsin sana paşa
Sokağın yanındaki birikinti
İşte bu yağmurun gerçekliği
Ayak sesleri kulağımı parçalıyor
Yoksa yalnızlık benim gerçeğim mi
Tek dileğim az biraz eğlence
Ama hayat sunuyor hep bilmece
Boğazımda düğümleniyor kelimeler
Bugün ne yaşadım hatırlamam bile
©atayi
R