Yusuf'muş meğer kaderim, beni Züleyha yapan semavi ilah Oydu yüzü güneş içi ay, Yusuf göz bebeklerim'den akarken kalbime ince ince sanki kalbim onunla var olmuş daha önce.
Aşk'ın kudretini ondan gördüm, mısırın büyüklüğü Yusuf'a olan aşkıma gömüldü, Yusuf'u zindana attığımı düşünürken meğerse o bana dünyayı zindan etmiş.
Gün geçtikçe bana hakim olan tek duyguydu Yusuf'u kaybetme duygusu, sardı bütün bedenimi yalnızlık çemberi, Yusuf'la dolu olan zayıf bir bedenim aciz bir ruhum vardı sadece.
Meğerse beni Allah'a götürecek yoldu, ızdırap dolu bir yol aşk'ın esiri olan bir Züleyha ve ona ilerde ışık olacak bir Yusuf.
©zerra.
Z