Kalbimden tutsam o kaba ellerimle
Çırak bir heykeltraş gibi yoğursam hislerimi
Bir yemek kabına döküp kanatlarım yapsam onu
Kalbim özgür olsa ve ben uçabilsem bir bahar akşamında
Ve tam o bahar akşamının ertesi günü doğarken sabah
Kalkamasam yatağımdan,
Kanatlarım yok olsa
Kuşlar alıp gitse kanatlarımı
Omuzlarım dirilse felaket bir şahlanma ile
Kanasa, kanasa ve kanasa boyunlarım
Bir bıçakla deşsem yeniden
Tam göğsümün girişini aniden
Kanımı akıtsa çileli omuzlarım
Birer birer yaşatmak için damlasa köprücük kemiklerimden hayat
Bir kalbim olsa yeniden
Tekrardan doğmuş, atamayan, sevgi nedir bilmeyen
Bir kalbim olsa
Ve gelmese artık hiç kimse
Kalsam böyle yalnızlık içinde
Bir yalnızlık senfonisini kulaklarıma dayasam
Ve ağlasam gelene kadar
Kuşlar gelene kadar ağlasam,
Kanatlarımı getirin diye ağlasam
Kalbimi geri getirin desem
Ama kimse gelmese
Belki de kanatlarıma hangi hayat ilişti bir gece
Ama kimse gelmese...
A