Ölümün yolculuğunun zifirisindeydim
Bastığım her ses bir piyano tuşuydu,
Her çığlığım çello teli
Uzaktan bakınca herkes deli
Yolculuğum uzundu bu şiirimde kelimelerin anlamlarını hatırlamıyordum hayatın tahribine karşı düşüncelerimle savaşıyordum zaiyatsız savaş kaybedilmemiş sayılırdı ama ben berabereydim bunun üstüne kafayı gerçekten yemek üzereydim o yüzden şöyle bir karar verdim
Çığlık atmayacaktım ben, bir kimseye uzaktan bakmayacak karanlıklar ardında oturmayacaktım bunları hala düşünebiliyordum ebilmek yetmese bile bazen düşünebildiğini bilmek beni rüzgarın yaprak perdesine sürüklüyor
Beni üstünde çok çalışılmış bir tiyatroya itiyor
Rolüm kulağıma fısıldanıyor ama kimse duymayı öğretmiyordu bana
Zifirinin içinde kayboluyorum ama nerde vardım ki biri fark etsin ortada olmadığımı
Bu karardan da vazgeçtim
Ben ölümle yüzleştim
©Somunoğlu
S