Zaman, geleni de gideni de beklemez
Ardına bakmaz biz koşsakta peşinden
Umursamaz zaman, sonsuz da tek başına koşan.
Doğup büyürüz en son ki durağımız toprağın altı
Ağlayıp güleriz, uyuyup uyanırız...
Hiç umursamaz zaman, kaybettiklerimizi geri vermeyen.
Bebektik, annemizi ölüm bizden uzak emerdik.
Gençtik, ihtiyarlığı bizden ırak zannederdik.
Ama, kıskıs gülüyordu bize sinsice zaman...
Son gülen hep o oldu, ne yazık ki gelecekte de hep o olacak;
Zamanı yenemedik biz, razıydık aldıklarıyla verdikleriyle.
Tanrı ’nın pervasız bir nüvesi miydi, yoksa zaman?..
©__baran__
B