Her zamankinden daha farklı artık.
Acıyor, Sızlıyor, kanıyor belki ama,
Eskisi kadar titremiyor artık ellerim.
Fotoğraflar saklamıyorum rafda duran kitaplarda.
Yavaş yavaş unutuyorum, Her ne kadar zorda olsa.
Ateşe verdiğim mektupların içinde sen olsanda. Köşede duran radyoda, sevdiğin şarkılar çalsada.
Yaş dökmüyor gözlerim, bir melodi, bir tınıda.
Gün aynı hevesle doğmuyor sabahladığım peronda.
Yaklaşıyorum artık sona her gün bir adım da olsa
Hızlandırıyorum ölümüm elimde bir kutu hapla. Tam bir ömür etmese de zaten yaşanan zamanlar,
Artık ne sen suçlanansın, nede ben yalancı adam...
©tuna68
T