Hiç bir dönemde ,
Zalimin güçlü gününde,
Zalim anılmaz ismi ile.
Ne zaman düştüğünde,
Yuvarlanarak kuyunun en dibine,
Başına kargalar üşüştüğünde,
Avaneleri bir bir kaçıştığında,
Korkudan film izler gibi izleyenlerin,
Birden cesaretlenip,
O sahte kahramanlığa büründüğünde,
Aslında hep tek başına olan zalim,
Mezarda da kalakalır tek başına.
Ondan geriye ne ismi ne de cismi,
Yalnızca kalır masumlara ettikleri.
İsmi ancak o zaman ZALİM olur HALK ARASINDA..
Mazlumun sesi semada yankılandığında,
Yoktur perde Allah ile onun arasında,
Karpuzun karpuz olduğu gibi,
Değiştirmez zalimi de ;
Ne ona karşı söylenen güzel sözleri,
Ne de çıkar uğrunda etrafındakileri.
Nitekim zalim her zaman zalim idi...
©hamuşcuk
H