Bir kadının dudaklarındaysa mahremi
Gülüş kenarlarında ki buruk gülümseme yansıyorsa gökyüzüne,
Dolu gözlerle izliyorsa gün batımını,
Bütün erkek ırkı anlar o zaman hatasını.
Zaman en bilinen ilaç ama zaman bu sefer neyi düzeltecek.
Zaman neyi geri verebilir bize kırılan onca gönül parçasından.
Harabe olmuş şehrin sessiz çığlıklarıyla boğuşmadan kimse hesap veremez dününe,
Muhakemesi bitmemiş insanlar hala günah çeşmesinden su içiyor sayılacak.
Ne dilenen aflar samimi ne geçmişten dilenen özürler.
Gönlüyle yıktığı mahrem kalesinden diliyle af dilemek garip ve çamur içinde "temizim" demek kadar anlamsız artık.
Değerli yorumlarınızı eksik etmezseniz sevinirim.
Saygılarımla...
©musaensar
M