Eyvah ki, sabah olmuş, her şeyi bitirmişim,
Elimde avucumda ne varsa yitirmişim.
Yalan ve günahlarla tek başıma kalmışım,
Uzun, zor ve yorucu bir hayâle dalmışım...
Dilsiz bir çoban gibi boşluğa bağırmışım,
Tüm ideallerimi yanıma çağırmışım.
Mefkûremin peşinden yine gidememişim,
Etmem gerekenleri yine edememişim.
Nefsimin ve hevâmın ağına takılmışım,
İhlâssız, mağrurâne kalmışım, sıkılmışım.
İstikâmeti bulmak hep kolay olmalıydı,
Benim gözlerim de hep yaşlarla dolmalıydı!..
Olmadı ama olsun, her gün çalışacağım,
Kalp hayatına elbet bir gün alışacağım.
Nefsimin pençesi çok çetin ceviz olsa da,
Umuyorum ki bir gün o yerde koşacağım...
©lahuting
V