Fikirlerim ve ben.
Bir uçurumun kenarında.
Anlaştık hür olma yolunda atılacak ilk adıma.
Ve bıraktık
Birbirimize sıkı sıkı bağlı olan görünmez elleri.
Bedenim adrenalin hormonuna yenik düşercesine.
Yer çekimine son sürat koşarcasına.
Zemine bütün gücüyle çakılırcasına.
Fikirlerim gökyüzüne.
Yer çekimine meydan okurcasına.
Atmosferi parçalayıp çıkma pahasına.
Sanki hür olmaktan ötesi varmışçasına.
Bu çarpık kentler sevgimi hiç kazanmamıştı zaten.
Hem susuzluktan neden ölür ki insan ?
Kendi bedeni ve dünyanın dörtte üçü su kaplıyken.
Bu Amerika macera dolu değildi zaten.
Hem kimin özgürlüğü bir başkasına yar olur ki ?
Ulaşamadığım ciğerdir ölüm.
Ben ise kara kedi olarak bilinirim bu diyarda.
Bu rüyanın tarifi dörde bir şeker.
Ve eser miktarda alkolle kaplıdır.
Ve tüm şairlerin huzurunda .
Bu yuvarlak masada bağıran sağırım ben.
Zaten sevmemişti fikirlerim zihinleri.
Ve sevmedi bedenim bir kadının cazip tenini.
Bu helezonik diyarda sevmedim sevgiden gayrı .
Bir varlığı ya da kindarlığı.
Seçmedim bana dayatılan kalabalığı.
Ve inan hiç sevmedim sevgiden gayrı .
Ölümden pahalı hiç bir kavramı.
©mey
M