Zaman durdu ve her şey anlamını yitirdi
Neşenin rengi soldu ve yürekte sabır bitti
Kapkaranlık sessizlik ilişti
Benden ruhumu istedi
Kuşlar eskisi gibi ötmüyor artık
Güneş beni selamlamadan doğuyor
Rüzgâr pencereme uğramıyor artık
Hilal ışığını odama vurmuyor
Minik serçeler niye pencereme konmuyor,
Her gün beslediğim kediler kapıma dayanmıyor,
Simit atıp seyrettiğim martılar
Niye beni duymuyor?
Yıldızlar artık göz kırpmıyor geceye,
Geceler benimle dertleşmiyor,
Bir vakit yanımda olan gölgeler bile
Sırtını dönüp gitmiş bana, ses etmiyor.
Eskiden baharı getiren kokular
Artık nefesime dolmuyor,
Zaman durmuş, akmaz olmuş nehir,
Beni kendine almıyor.
Yalnızlık elimi sımsıkı kavrarken,
Dudaklarım bir dua gibi titriyor,
Ve uzaklardan bir ses, belki ben değilim,
Ama benden bir parça, fısıldıyor.
Sesleniyorum göğe, yere, boşluğa,
Ama yankı bile dönmüyor geri,
Anlam yitip gitmiş her zerrede,
Benden kalan ise bir sessizlik denizi.
©mahzenşiir
E