Yağmur başlar afiften
bir akşam üstü
havada esen rüzgâr
beni üşüttü
sessiz bürünürken ay
karışır bulut a
efkar dolu gecem
sarhoş dünya
dalıp giderim uzağa
yürekte sancı
derman yok derler
bu nasıl acı
yaşarım acılardan öte
doyunca tattım ki ben
kırık gönül bağrı yanık
zorlu yarınlar engel dir
göğsüme değen hançer
yarası derin kabuk tutar
kanatır dinmez geçmiş
izleri aklımın köşesinde
daima yer tutar gitmez
içim içime sığmıyor acı
yakar yüreği derman ım
yoktur dizlerim tutmuyor
hayat kavgası verdiğim
yenik düştüğüm yeniden
puslu zaman'a direndiğim
daralıyor ömrüm senelere
her düşen yaprak ta solgun
hazan yeli eser yerde bahar
hüzün çöktü bir anda gece
yalnızlığı örter üzerime can
çekişir gözlerimde şu hayat
dört duvar pranga yaşamak
seyre daldığım dünya yı ben
ışıklar söner karanlığa kalırım
zorlu sevda sevmek ise bir
ihtimal yalansız aşk var mı
dalıp gidiyorum ansızın
derin his sarar dört yanı
içimde akıp giden hüzün
gözlerim yaş döker olur
ıslanır mesela öpücük gibi
mutlu olur insan öpüldüğü
zaman benim sadece ıslak
hüzünlü yaş mutluluk uzak
gidenler gelmiyor bir daha
uzak mesafe yakın olmuyor
ulaşılması çok zor imkansız
yıldızlardan bir düş çalmak
gece başlar korku tedirginlik
çocuk misal uyuyamam ben
perdeler çekili titrer dururum
kabus üzerime gelir boğulurum
talihim kör şansıma gülmez
hayat iyi tarafını göstermez
kaderim bu elden ne gelir ki
alnıma yazılmış hiç silinmez
yine düzelmez bozuk düzen
adalet namluda kurşun vurur
düşüncelerim bir tarafa yığılıp
kalınca sınır çizgisini iz belirler
içimde deli fırtına sessizliği
yarınlara umut açan filizin
tazecik dalında bir hayat
masum bebeğin gözünde
seyretmek hayatı dolu dizgin
gülüş ser ve bir bakış altında
acı tebessüm yatıyor derinlik
düşen yaprak ta ömrüm vakit
zindan parmaklı geçen yıllar
sürer mazide gider yaşanan
tutsağım içinde bulunduğum
kendi hayatım ın bir özeti oysa
gözlerim bin yaşında tanık tır
geçip gider toz pembe hayat
hayal ufkundan geniş bir yer
kaplıyor umut ve düş zaman
dağılmış paramparça hislerim
gönlümde kopan sevgisizlik tir
kanarım dinmez olunca derine
bir hayat var yorgun şu önümde
ömrüm zamandan ki ölü çalıp
yaşanmışlığın ardında viranlar
bütün herşey yalanmış meğer
gördüklerim birer gam ihanet
iyi niyetleri mi kullanırlar ve
kim dost düşman belli değil
kimi sırtımdan geçinir doyar
gün olur beni ihanet ile suçlar
bir vakte kadar sürer aşklar da
sevda olur içimden pare pare
hani bu sözlerin verilen değeri
yokmuş anladım hiçbir zaman
ihanetler daima baş gösterir
yalnız kaldım kafam kalkmaz
uyku küsmüş geceye sabah ı
olmaz zaman öyle bir hale geldi ki
©cihan.
C