Çocuktum,
Önce, "çabuk büyü" diyenlere kandım,
Sonra, "yeterince büyüksün" diyenlere...
Nihayet, "çok büyüksün" dendiğinde uyandım.
Neydi işsiz güçsüzlerin hayatımıza kastı?
Neden hiç sorulmadan cevaplara itildik?
Niçin acılarımızın izi bir tek yerde toplanmadı?
Hele bir de, umutları kim astı?
Alnımdan çizgiler silinmeli,
Kalbimden hüzünler,
Zihnimden hayaller defolmalı,
Ruhumdan kasavetler...
Bir Monaroza şiiri de bana yazdırmamalı,
Bir Keloğlanı da ben değilim Aykız'ın.
Bre Mecnun bağrıma mı dokundun?
Ah be Leyla, beni de yaktı sızın...
Geceler merhametsiz, uykumdan çeker böyle,
Ne farkedermiş zaman, bu gönül çöker böyle.
©hasanyusuf
H