Bir isyandı zaman,
Hayatın kendisine ithafen,
Kalmak istediğin anda çabucak akan,
Ve acıların en derindeyken donup kalan...
Hayat bir yok oluştu,
Her şeye inat durmayan,
İçten içe sinsice her yanı saran,
Dermanı olmayan kanser misali...
Ömür dediğin kederlerin toplamı,
Acılardan ve gözyaşından bir derleme,
Pişmanlıklar ve keşkelerden ibaret,
Çaresi yok geçecek bir nefeste...
Şimdi üstüne sensizzlik eklenmiş,
Gece zifiri, hava ayaza kesmiş,
Zaman gene isyanda,
Geçmiyor kalmış aynı anda...
Madem öyle taşsın içimdeki isyanlar,
Dökülsün dilimdeki zehir,
Ne zamana, ne hayata, ne ömüre,
Ne kadere, ne kedere, ne de candaki nefesime,
Kalmadı eyvallahım...
Yıkılsın dünya, son bulsun zaman,
Ben geçtim candaki nefesten...
©mavigece.
M