Her zaman daha garip bir zaman gelir,
Halk zalimleştikçe zülüm artar,
Karanlıkla örtülen yüreklerin derinliklerinde,
Zalimlerin egemenliği her geçen gün büyür.
Bir dönemde, umutların solduğu topraklarda,
Gözyaşları, direnişin sesine karışır.
Zamanın göğsünde kırık dökük yıldızlar,
Zalimlerin yönetiminde, umutlar susar.
Yöneticiler dahi zalimleşir,
İktidarın karanlığında yürekleri sertleşir.
Adaletin ışığı, sönmüş bir mum gibi,
Karanlığın pençesinde, insanlık biter.
Topraklarda adaletsizlik, kök salar derinlere,
Her adımda acı, her nefeste hüzün.
Zamanın garipliğinde, umut kırılır,
Zalimlerin ellerinde, hayaller bozulur.
Bir gün gelir mi, güneş yeniden doğar mı?
Zalimlerin hükmü altında, özlemle beklenir.
Her zaman daha garip bir zaman yaşanır,
Zamanın derinliklerinde, zulüm artar.
Ancak her karanlık, bir gün aydınlığa gebe,
Karanlıkların ardından, umutlar yeşerir.
Zamanın garipliğinde, adaletin sesi,
Bir gün yükselir, zulmü boğar ve serin.
©hasanbey.
H