söyleyecek bir şeyim kalmadı
mürekkep değil kelimeler tükendi
Mürekkep olsa nolur
Yazacak halim yok
Bu koyu halkalar
Alnımdaki çizgiler bu gencecik yaşımda
Dudak kenarlarımda olsaydı keşke
Kahkahadan gülmekten yorulmuşluğun tatlı hatırası olsaydı
Saçımdaki her bir ak siyah defterimi kaplar
Belki aklar kapanır ama
Siyahlar döner mi geri eski aklığına
sanmam
ben döner miyim
Komik aslında
gidecek yerimde kalmadı tanrım
şu yüksek binaların alçak balkonları uçmaya meyilli
siyah defterlerime son mürekkebimi damlatmaya pek uygun
Şimdiden pek korkmam ama
Ya ölümden ötesi diyarlarda
Sorarlarsa bana mürekkebini damlatmaya ne itti seni diye
Ne derim ne ederim
neylerim
Kapanmayan yaralar defterimi kapattı mı derim
bahane midir bu yoksa kaçış oyunu mu
Yoktu hani kuralı böyle oyunların varmış galiba
Ondan kapatamıyorum defterimi
Ben kim oluyorsam.... bu can bile senin değilken bu kutuda
Küçük odanın penceresiz duvarlarından aya bakmak güzel mi gelir sana
sadece bir sefer uçmak istedim
Uçup gidecektim ama nereye
Yokluğa kimsesizliğe belki de hiçliğe
Sadece kendimden kurtulmak istiyorum
Sadece ve sadece uçmak isteyen bu lanet sesten
Bana uçmayı seviyorsan kanatlarını kes diyen acımasız vızıltılardan kanatlarım bedenimde yok ama ruhum uçmaya meyilli
Balık olsam boğulur
Kuş olsam kanatlarım rüzgara karşı gelir
Herşeye tezatken ben en çokta o zaman
Uçmak istiyorum
kurtulmak tüm renklerden
©sey
S