Kendimden sorumluyum.
Doğduğum andan itibaren kel başa şimşir tarak hesabı...çilekeş mi desem yoksa!
derbeder mi, kıvranıyorum.
harabe de kaldım gündüz gece
Bulamadılar henüz hiç bir enkaz
Eğik duruyor denge terazi de
Iyilik biraz fazla sanki !
ileriye gitmek istesemde,
dönüyorum geriye elim ayağım dolaşıyor.
birbirine bu heyecan kime?
hayat vuruyor ensemden yolun
sonundayız diye!
Hatırlatıyor tek tek sorumluluklarımı bir türlü
ayak uyduramadım.
Kaçtım her daim üzerime düşen mahiyetten
sürükle meçhul bir vahaya
göm beni şiirin ortasına bugünü
unuttum yarını da bundan sonra!
Şiirin memleketinde kalsam..
Şiir baksın gözlerimdeki fere
duysun sesimi korusun beni
Özlem kavruldukça harla hasret ateşi
koktukça yayılır.dört bir cihana
kesilir nefesim.
Rabbimin sonsuzdur rızkı
bilirim ellerim semada tam vazgeçmek
üzere iken gördüğüm saye
benzemiyor bana yazılmış sanki talihim
Daha önceden söylenmiş
hep bir ağızdan ağıtlar,
mefta olmuş çoktan naaşım
Ummanlara daldıkça
boynu bükük yalnızlık tacirini sırtla
dığımda kendimden çok hatalıydım
hiç bir yük ağır gelmedi aslında
kanıksadım şimdiye kadar
gördüğüm rüyayı gerçek sandım
sonunda uyandım
Dilde durdukça yara yüreği deşti
sırlar pullu zarflara yerleşti
mektuplarda ilişti.
tek damlası mürekkebin
aktıkça acıklı dram sahnesi.
her bir satırda sevginin adı,
münzevi kağıdın ucunda yanık izleri
bundan önce kaç zarf açıldı acaba
kutusuyla...
©ebrulimsi_
E