Bir bulut vardı gökyüzünde
Akşamın karanlığıyla kararan.
Bir güneş ışığı yansıyordu aile sohbetlerine
Enkaz altında kalanlarla sönen...
Bir bebeğin enkaz altındaki anları,
Hiçbir şey anlamadan yanan yüreği.
Bir annenin evladıyla saatlerce enkaz altındaki mücadelesi...
Bir zelzele fırtınasıydı bu akşama dokunan...
Sessiz olun ne olur!
Sesleri çıkmıyor enkazların,
Saatler de doldu yaşıyor ama bulunmuyorlar...
Sıcacık yürekleriyle
Soğuk sokaklara kaçıyor insanlar.
Bir zelzele dokunuyor güneşe
Isınamıyor yürekler...
Korku ve hüzün içinde
Titriyor bedenler...
©çaresaz
Ç