Senle sabahlara uyanmak vardı.
Kokunu ekmek kokusuyla karıştırmak vardı.
Çocuklarımızı öpmeye doyamamak vardı.
Oturup saatlerce bakışmak vardı.
Şimdi nerelerdesin?
Şimdi nerede sesin?
Nerede kokun?
Nerede saçların?
Kimler yanında seni buluyor?
Kimlere selam veriyorsun kalkınca?
Hangi yabancılar sana "anne" diyor?
Kimler öpüyor?
Kimler ellerine dokunuyor?
Hani kıyamadığım...
Kimler sana yazıyor?
Hani okutamadığım...
Sokaklardan geçtiğim kapıdan,
Tut soluduğum havadan,
Hatırlar mısın beni?
Geliyor muyum aklına?
Giriyor muyum rüyalarına?
Çok sordum biliyorum.
Ama korkuyorum.
Sensiz soluyamamaktan,
Sesinsiz duymaktan,
Elinsiz dokunmaktan,
Saçınsız taramaktan korkuyorum.
En çok ta ölüm ürkütüyor beni!
Sensiz olanlardan biri var ya hani...
Merak etme beni.
Uyuturum kendimi sessiz,
Duyamam zaten sesinsiz,
Biliyorsun.
Sensiz koku alamam,
Sensiz bu kentte kalamam,
Biliyorsun.
Ve geçtiğin satırlarda,
Korkutuyorsun,
Hatta öldürüyorsun sanki.
Başka bir şehirde belki...
Belki dar bir sokakta...
Ya da neyse boşver,
Hiç bir zaman olmayacak...
©şiirefendi
Y