Biran daldım dünya daki o güzelim
Kurulu bağ bahçelerime o güzel otomobillerle hava çalım atmalarıma tepeden bakıp bir ben varmışım gibi benden bir başkası yokmuş gibisine gurur Kibir tavan yapmış sevgisiz huzursuz bir kalp yer edinmiş bedenimde
Sanki bir cennet kurulmuş gönlüm'de, dünya bana olmuş bir cennet ama huzursuz bir cennet, baktım ki hep beni benden ediyor,
durmadan beni benliğimden bitiriyor maneviyatsız bir yaşayış tarzı beni hep geride bırakıyor, ne yüreğimde ne hanemde kalmamış bir huzur ne bir sevinç var yaşantımda.
Allah'a olan kulluğum'dan bir eser yok, hayvanca bir yaşam tarzı beni hep geri bırakıyor. Bir hayvan gibi yaşamaktan ne zaman ki vazgeçtim bu ihtiraslı arzu isteklerlerimden, böyle barbarca yaşayışımdan,
bağlılığımdan vazgeçtim, işte o zaman anladım ki ilahi huzura erdiğimi huzuru hissedebildim. Bendeki kalbin sahibini buldum işte o zaman hamd ettim Yüce Allah'ıma bensizliğimde kendimi buldum,
Şeytani gurur kibirimi yendim.
Her bir şeyim vardı ama bir eksiğim vardı ki yerini hiç bir şey dolduramıyordu çünkü huzurum yoktu. Bazen bir yetimi, bir masumu sevindirirsin ki o musumun yüreğindeki sevincini sen hissedince, yürekten öyle bir sevinç, huzur bulursun ki tarifsiz bütün servetini versen böyle bir huzuru bulamazsınız.
Bir masum yetimden aldığın tek bir duasına karşılık hiç bir maddiyatla satın alamazsınız. Gönlümüze gelecek böyle bir sevinçle yaşamak, insanca yaşamak denir.
©doğukan01
H