ağlasam duyarmısın haykırışlarımı
silermisin mısralarımdaki gözyaşımı
saçımı yaslarmısın omzuna
beni uyuturmusun o eşsiz kokunla
her üzüldüğümde gelirdin yanıma
teselli eder avuturdun daima
şimdi zifiri kara bir toprak var karşımda
doğru söyle çok üşüyormusun orada
korkardın karanlıktan alışabildinmi
üşürsün diye toprağına sarıldım hissettinmi
birde papatya getirdim seversin değilmi
yakında yanına geleceğim üzülme sevgili
suçlama sakın kendini
intihar sebebim sen değilsinki
yaşanmaz olan bu dünya
daha nasıl katlanılabilirki...
©morcivert
M