Gecenin Karanlığını aydınlatan güneş gibi girdin hayatıma,
Sabahın ilk saatlerinde biraz soğuktun
ne kadar aydınlık getirsende gecenin karanlığından çıkmıştın sende zaman geçtikçe sıcaklığın ile ısıtmaya başlamıştın beni.
Karanlık ruhum aydınlanmıştı seninle
birden bire aydinlaninca her yer bir an ķör olmuştum sanki gözüm senden başka hiç bir şeyi görmez olmuştu yıllarca içimde sakladığım çocukluğumu sadece senin sevgine güvenip teslim etmiştim sana bir ukteydi içimde yaşayamadığım çocukluğumu yaşamak.
Ömrümde ilk defa bu kadar mutlu günler geçiriyordum besliyordun ruhumu ilgin ve sevginle.
Hayalini kurup ulaşamadığım bir çok ortak hayalimiz vardı ben hayal kurmayı erken yaşta bırakmıştım yormuştu hayat gençliğimin baharında anladığım kadarıyla seni de yormaya başlamıştı içinde bulunduğun bu durumun ne denli ağır bir duygu karmaşası olduğunu anlayabiliyordum elimden gelenin fazlasını yapmaya çalışıyordum hayallerine kavuşabilmen için ama sen beni hiç bir zaman anlamadın kendini karanlığa hapsetmis ruhumla sana aydınlık bir yol haritası çizmek isterken sen kendini karanlığa ittin ve ne olduysa bundan sonra oldu.
Göz gözü görmeyen zifiri karanlıkta her el uzatanı dost bildin anlata anlata dilimde tüy bitmişti artık seni ne kadar kurtarmaya çalışsamda sen işine geldiği gibi davranıp beni terk ettin karanlıkta.
Yapabileceğim her şeyi yapmıştım senin icin ama değerimi anlamamıştın umarım başına kötü birşey gelince değilde yeterince olgunlaştığında anlarsın ben hâla bıraktığın yerde bekliyor olacağım umarım bu kayboluşunun sonuçları kötü olmaz senin için seni hep seveceğim sağlıcakla...
©kafkanızz
K