Can durmuş karanlık pencere önlerine.
Gözlerini diktiği umutvari sokak labmaları
Ve derme çatma kulübeler...
Hiçbir zaman rüzgara boyun eğmeyecekler.
Viranedir sokaklarım, sokakların
Haraptır belki aklarım, karaların
Boyun eğdi yinede bu yorgun zihinler
Ne olursa olsun sözden geri dönmeyecekler.
Gel-gitleri dağ olmuş adamların
Gönülde kaynamaya durmuş dert kuyuları.
İzlerini koşmuş, dağ yüklü gözler
Yolda kalmışların, yolcuların yolunu gözler.
Civarlarım, zihin surlarım, ve insanlığın
Ortak olunmuş unutulmayacak âhların
Hesabını sorduk, bulduk ve koştuk hislerle
Birbirinde dem tutamamış sevgililerle.
Fidanı oldum umutsuz bahçaların.
Ektiğim ne varsa çürüdü, ağlarım.
Bastım bağrıma taş yontma bebekler
Yüreğimi kayalar dahi günlerce örtemeyecekler.
19 Mayıs 2019
01.04
©morpapatya
R