(ORTAK ŞİİR )
Duvarlara, sayfalara konuştum ben,
Seni sayfa sayfa döktüm kitaplara.
Ama en kötüsü sen
hiç bilmeyeceksin,
İşte içime oturanda bu ya.
Ben hiç bir zaman
doğruyu bulamayacağım,
Çünkü doğru
Zihnimdeki yabancı
tarafından tutsak edildi.
Ben hiç o yanlızlık prangasinda kurtulamayacagim
çünkü içimdeki yabancı hep
orada duracak
Sen hiç girmeyeceksin
benim kalbime
ben onu hiç atamayacagim içimden
Sana hasret kalırım
sana umutla bakabilirm
ama seni alamam kalbime
cunki sen bana zehir
Ben sana ölüm gibiyim.
Hiç kimse bilmeyecek,
Çünkü bu az bilinen bir hastalık,
Seni seviyorum diyorum,
Ama sen duymuyorsun,
Yaşamıyor , hissetmiyorsun.
Ama sana söz veriyorum,
Ruhumun derinliklerinde,
Karanlık noktasında kalacaksın
O hiclikte bana parlıyan karanlıklara ışık olan bir tek
sen olucaksin ama
ben o yolda sana doğru gelmeyeceğim sen benim
yolumsun ama imkansız olana
ve yürümeyi
beceremedigim
tek yolum
Ağlıyorum sessizce,
Hani ben karanlıkta dans eder,
şarkı söylerim ya.
İşte sende benim için öylesin.
Kimseler görmesin seni,
Kıskanırım ben seni.
Lütfen yabancı,
Benimle kal,
Kal ki ben yaşıyabileyim
Ruhum sana bağlanmış gibi
sen gidersen sanki ateşlerinde
yok olucakmışim gibi
Sebebsizce agliyacak gibiyim
sen gidersen sanki
zifiri karanlıklarda
Sensiz kalicak ve oraya muhurlenecek gibiyim
Acı çekerek,
Ruhsuzca yazıyorum seni,
Seni şiirlere yazmaya
bile kıskanıyorum.
Bir yanım bırak diyor,
Bir yanım sus diyor.
Pişman oluyorum seni yazdıkça,
Ellerim ayaklarım titriyor,
Bedenim kasılıyor.
Geçmişim beni çekiyor
Yazılacak çok sayfalar var Dökükecek daha cok gözyaşım var. Söz veriyorum sana yabancı,
Hep benimle olucaksin,
taki Bedenim ölüp
ruhum kendini
bulucaya
kadar...
Ş