Hayatımın normal olmadığını
Karamsarlık içinde boğulduğumu
Git gide ölüme yaklaştığımı düşünüyorum
Kaybetmek ya da kazanmak anlamsız
Yok oluşun temelleri atılmış ruhumda
En derinlerde ölüme duyulan arzunun
Ve yaşama duyulan öfkenin temelleri
Nedenini merak edip dönüp bakıyorum
Ve gördüğüm manzara pek şaşırtıcı değil
En yakın arkadaşlarımın hepsinde
En mutlu en masum olanında dahi
İntiharla başlayan bir hikaye
Ölümle süslenmiş yaşanmışlık var
Bunun açılışını yapan bensem
Suçlu da ben miyim diye düşünüyorum
Yoksa hepsi bana cesaret verdiği için
Onları mı suçlamalı
Ya da birbirimize güç mü verdik
Hepimiz mi suçluyuz
Belki bu riskli deneyim bize ders olmuş
Ve kimse suçlu değildir
O halde neden hala camdan dışarı
Manzarayı izlemeye çıksam
Kendimi boşluğa bırakmayı arzuluyorum
Kimseyi suçlamıyorum ben yalnızca
Yalnızca kendime kızgınım
Neden ölüme bu tutku
Ve bu yüzden var olan hayatımı
Tek zerre yaşayamayışım
Bir şiirden çok bir hayat hikayesine
Benzedi yazdığım mısralar
Kim bilir belki de
Hepsi hayattan bir parça taşır
M