Ne zaman ektiğimizi biçmeyi düşünsek.
Rüzgar gibi esmeyi hayal etsek.
Umutlarımızı güzelce yeşertsek.
Yine başaramadıysak biz ne edek.
Çaba sarfede sarfede.
Yazıyorum şimdi çabanın ne olduğunu unutmuş bir bedene.
El avuçta sadece hiçlik kaldıysa biz ne ede
Ne kadar tutarlı olmaya çalışsakta bu zorlu şartların içerisinde.
En sonunda istifa etmekten başka çare kalmıyorsa yaşadıklarımıza ne çare.
Yokluğun prangası çıka çıka çıktıysa bizlere.Bir bit yeniği vardır helbet bu işte.
Yalvarmalar,yakarmalar içinde avazımızın çıktığı kadar bağırsakta duymuyor kimse.
Bir son varsa hayatta.
Neden yaşamaya çalışıyoruz biz hala.
Mantıkta galip getirildiyse imana.
Yaşamanın bir değeri kaldı mı? hala.
Nankörlükte getirilmiş had safhaya.
İnançsızlık olmuşsa diz boyu bu zamanda.
İnkardan cennet bahçeleri umuluyorsa.
Hangi köşkün sahibi iman edenler ola.
Doğumumuzda kulaklarımızda çınlayan ses açlık olduysa.
İşgal medeniyetinin mensupları kendilerini melek ilan ediyorsa.
Şimdi ne isyan etmeli de içimizdeki ateşleri söndürmeli.
Lânetliyorum içimde büyüyen cehenneme odun hamallığı edenleri.
Bilinmezliklere gömün beni.
Acımla yaşamasını istemiyorum hiç kimsenin ;insanlık hâli değil mi?
Bugünkü varlar .Yarın yok olacaklar belki.
Kim, nereden, nasıl bile bilir ki.
Sonuçta herkes ölümlü değil mi?
O zaman neden birileri ölmeyecekmiş gibi yaşıyor ki.
Tüm bunlara ne gerek var.
ABBAS YAMANCAN
U