Ölçerim duvarları karış karış
Zindan da bir telaş, sanki var yarış
Nasıl olacak ki, buradan kaçış
Kalbin zindan, sevgim ise müebbet
Bize de kader, bir gün güler elbet
Akşam, nöbete saati kurmuştu
Çaldı ziller, bütün koğuş duymuştu
Beyinler durmuştu, yüzler buruştu
Herkes bekliyordu, burda, keramet
Yoktu sanki, bunda hayra alamet
Yalnızlık, hem arkadaş, hem yoldaştı
Yıllarca kendi, benimle savaştı,
Bir dilim ekmek, benimle paylaştı
Bir deri, bir kemik, kalmış iskelet
Şiirlerim, sende kalsın emanet
Koğuş kalk denildi, herkes telaştı
Gardiyan tüm koğusları dolaştı,
Karar vermişlerdi, idam yaklaştı,
Olmaz olsun böyle, bana ihanet
Son sözlerim, kalsın sana vasiyet
Gardiyanlar! Cellat ile anlaştı
Beden, idam sehpasına yanaştı
Katil cellat, daha da yakınlaştı
Gitme vakti, bekliyordu ahiret
Zaman başlar, şimdi asıl hürriyet
©yusufguney
Y