Aldandım..
Zirveler hedef noktamdı, bir masum çocuğun gözünden.
Dalıp gittiğim ufuklar..
Bakınca gökyüzü ile yeryüzü birleşmiş gibi..
Hep ona inanır, ona kanardım..
Hayat koşuşturdu, yıllar ise büyüttü..
Oysa o ufuklar ZIRVEydi..
Taki mutluluğu ZIRVElerde bulup kayıp düşmeye başladıktan sonra..
Çıkması zor, çıkması yorucu..
Bazen kanayan bir diz, bazen kanayan bir dirsek.
Bazen yorgun, bazen bitkin..
Sonuç mu ??
Evet ZİRVE güzeldi..
Sonsuz manzara gibi herşeye sahip..
Sonsuz ufuklar gibi herşey mükemmel..
Yıllar yıllar hep böyle idi...
Ama gün geldi çattı zirveden düşmenin vaktiydi.
Zirveler yok oldu bomboş bir ovaya düşmüş gibi.
Nereye gideceğini bilmeden oradan oraya koşuşturmak..
*Ne acı değil mi ??? *
Oysa ben ZIRVElerin benim olmadığını bile bile çıktım...
©bkt0816
S