Zümrüdüanka!
Bir Kaf Dağı masalı.
Eteklerine vardım yalpalayarak.
O benim!
O yedi kapından geçen,
Otuz kuşun biriyim.
Yedi kere sınandım.
Yetmiş kere inandım.
Sana varmak için,
Bilgeliğine yol aldım.
Ey Simurg!
Tünediğin hayat ağacı,
Kökleri derin,
kökleri sevdalı
Yaprakları şifalı...
Sana geldim sifalandir beni.
Zor oldu yollarım,
Ömrümün kapılarından geçtim.
Senin gibi zoru seçtim. Yürüdüm,koştum,eriştim.
Ey Ateş Kuşu!
Yedi kapından bildim.
Zordur sana varmak.
İrademe yenilmedim.
Daha ilk vadinde kayıplar verdim.
Aşk vadinde bülbülü ettim ziyan,
Oydu güle aşkıyla ayrılan,
Cahillik etmedim.
İnançsız da değildim.
Ne papağan gibi güzel tüylerim vardı,
Ne de kartal gibi yükseklerden uçardım.
Ne bir baykuştum ne de bir balıkçıl,
Ama hissetmedim kendimi hiç yalnız Dedikodu etmedim.
Bencilde değildim.
Böylece tüm kapılarından geçebildim.
Ben sana geldim.
Zümrüdüanka!
Biliyorum artık öleceğim.
Hadi yanına al beni
Yanalım...
Sen ki bilirsin yanmayı,
Sen ki bilirsin yeniden doğmayı,
Hadi "Küllerimizden, yeniden doğalım"...
©zümrdanka_
Z