با ذهن نجنگ ، رها کن تا آرام بگیری
گاه تصور می کنیم آرامش یعنی نبود هیچ فکر مزاحمی ، سکوتی مطلق درون سر. اما ذهن آدمی طوری طراحی شده که مدام در حال تولید فکر است ، مثل قلبی که می تپد.
آرامش واقعی وقتی میآید که دست از مجادله با ذهنت برداری. آن وقت انرژی ات را به جای سرکوب افکار ، صرف زندگی کردن میکنی. احساس سبکی می کنی چون دیگر دشمنی درون خودت نداری. همین سادگی آرامش بخش است: بگذار فکرها بیایند و بروند ، تو بنشین و نظاره گر باش. آنگاه خواهی دید که چقدر راحت تر و شیرین تر می توان زندگی کرد.