ببار بارون

ببار بارون
ببار بارون، بروي شاخه وگلزارِ، این دنیا
بدور از چشم  نامحرم به حال زارِ این دنیا..

بگو با باد پاییزی تمومِ دشت دلگیره
لبای آسمون خشکه، رُخش بیمارِ این دنیا

ببین دریا دلش تنگه تو چشماش پاره ي  اَبره
دل باغ از نبودت خسته و بی بارِ این دنیا..
..
تو شکل اشتیاقی گاه وگاهی هم نفس گیری
سراپا شعله ام من با تن تبدارِ این دنیا

مثه شب گریه عاشق، هنوز دلتنگ دلتنگم!
بیا بارون،    ... ببار تو موسم غمبارِ این دنیا

صدای تو برای من، مثه لالایی می‌مونه...
نفس هاتو بریده، چون! طناب دارِ این دنیا

یه ساعت روبرومه که،     ازش بدجور دلگیرم
اسیرم تو اتاقم آخ..... ازم بیزارِ این دنیا

تموم شهر زندونه، شده  سلول بی روزن
داره چوب خط شو دائم، برام می‌شماره این دنیا.

(شیوا قناد)