دستان پینه بسته
در کوچههایِ باد و خاکِ تنگِ روزگار،
دستانیِ پیر، چونِ شاخههایِ کهنِ درختِ سرو،
پینه بسته ازِ چنگِ زخمِ کارِ بیوقفه،
برایِ نانِ سفره، برایِ لبخندِ چشمانِ تنگِ خانواده.
هر خطِ عمیقِ رویِ پوستِ خسته، قصهایستِ نهان،
ازِ شبهایِ بیخواب، ازِ عرقِ ریزانِ پیشانیِ سوخته،
ازِ خستگیِ کهِ چونِ سایهایِ سنگینِ برِ شانهها نشسته،
و هاشورِ درد، کهِ درِ سکوتِ شبها، زمزمه میکندِ بیصدا.
ای دستِ پدر، ای پناهِ طوفانِ روزها،
تو کهِ چونِ کوهِ استوار، لرزه نمیکنیِ درِ بادِ سختی،
پینههایِ تو، مدالِ عشقِ بیانتها،
برایِ پروازِ بالهایِ کوچکِ ما، خونِ دلِ توستِ جاری.
هر پینه، دریستِ بهِ عمقِ فداکاریِ تو،
هر چینِ خستگی، آوازیستِ ازِ ایثارِ پنهان،
تو کهِ چونِ شمعیِ فروزان، خودِ را سوزاندیِ برایِ روشناییِ ما،
دستانِ تو، ای پدر، ابدیستِ درِ قلبِ ما، چونِ ستارهایِ جاودان.
روز پدر مبارک باد به تمام پدرانِ زحمتکشِ جهان!
شما کهِ با دستانِ پینهبسته و دلِ بزرگِ خویش،
آسمانِ خانواده را آبیِ میکنیدِ و امیدِ را میکاریدِ درِ خاکِ سختِ زندگی.
ازِ صمیمِ قلب، سپاسِ بیپایانِ برایِ عشقِ بیدریغِ شما. 🌹🌹🌹