دو غزل نذر دو تا دیدہ زیبا ڪردم
عاشق شعر شدم شور تماشا ڪردم
بیت دوم ڪہ زدم دست بہ اندام قلم
جلوہ دیگرے از چشم تو پیدا ڪردم
هر چہ مضمون نڪو بود در آن چشم سیاہ
همہ را مثل خودت بین غزل جا ڪردم
طرح چشم تو چنان در غزلم جا خوش ڪرد
ڪہ در این شهر دو صد ولولہ بر پا ڪردم
شعر من شور گرفت و غزلم اوج گرفت
همہ گفتند ڪہ من میل بہ رویا ڪردم
زار و بیمار نشستم سر دیوار غمت
دو سہ تا بیت دگر از تو تمنا ڪردم
تا ڪہ آگاہ شد این شهر غزل مال تو بود
شورشے ڪرد بہ پا آنچہ هویدا ڪردم
همہ شهر رقیبم شد از این طبع خراب
قافیہ باختم و وصف تو حاشا کردم