گیسو
هر تار گیسوت شلاقی بر تن شب باشد
چون رقص مهتاب بر امواج لب باشد
زلف سیاهت فتنه به پا می کند در دل
هر پیچ و تابت داستانی مرتب باشد
چشمان مستت جام شرابی کهنه دارد
یک جرعه از آن درمان هر تب باشد
لبخند تو چون غنچه ای در فصل بهاران
عطرش شفابخش دل مضطرب باشد
دستان لطیفت لمس ابری سبک بال
آرامشی ژرف در جان پر تعب باشد
آواز تو نغمه ی مرغان سحرگاه
تسکین دهنده ی روح پر عتب باشد
با هر نگاهت شعله ای در جانم افتد
آتش عشقت سوزنده بی سبب باشد
در وصف تو شعرم زبانی ندارد یار
زیبایی ات فراتر از حد و ادب باشد
شعر علی محرابی